هیچ گاه آدم حسابگری نبودم

هیچ از هندسه ی زندگی تو نفهمیدم

توی رگ دست های تو می پیچیدم

مثل آن گلوله های رنگی

مثل آن گلیم های هایی که می بافتی

که قشنگ بودند

و گرم

همان ها که پر از چشم های تو بود

و تو به جای تفریق و تقسیم

 توی گوش من غزلیات کهن می خواندی

 همان ها که پر بود از معجزه

و خدایی که مهر بان است و بزرگ

عجیب است

هنوز هم بعد این همه سال

اندازه ی گلیم تو و پاهای خودم را نفهمیده ام