آخر تا کی قلبم را میان سفره دستهای تو سبز کنم

وقتی که بر می گردم تو نیستی

باران من , من که با تو نبودم

باران را گفتم که نقش انگشتان تو را از روی پنجره شست

طناب جلوی چشمانم تکان تکان می خورد

وقتی همه فراموشم کرده اند من برای چه دارم اینقدر دست وپا می زنم

حلقه را دور گردنم می اندازم

برای آخرین بار اطراف را نگاه می کنم انگار همه چیز مرتب است

زنگ می زنند

این دم آخر این مزاحم دیگر کیست؟

در را که باز می کنم بوی خوشی توی صورتم دست می برد

او با صدایی آرام می گوید

بفرمایید آش نذری است 

اما وقتی جواب آزمایش را گرفت نگاهم کرد و گفت تمام شد

پرسیدم آخه چرا؟

و او فقط یک جمله گفت

از اول باید می فهمیدم گروه خون ما به هم نمی خوره

اونم نگام می کنه  یدفعه می گه اهان خدایا یادشه  یا دش اومد این دفعه  تا میام سلام کنم دو تا سکه میذاره کف دستموبعد همون جور که یهو اومد یهو میره

آخرش نفهمیدم منو یادش اومد و دلش برام سوخت یا اونم فکر کرد که ... 

مهم هم نیست چون دیگه سوزشش اذیتم نمی کنه چون خیلی وقته قلبمو دادم به تو

به جاش دل تو رو گذاشتم تو سینه ام

آخه هم تند تر می زنه هم خوش اهنگ تره

اما از  وقتی که نخ نگاهت رو بیچیدی دور قلبم حس می کنم همین الان تازه دنیا اومدم

یهو به خودم می ام میبینم اشکام منو تطهیر کردن

چیه چرا این جوری نگام میکنی

فکر کردی فقط خودت تمام اینها رو توی دفترچه ی خاطراتت نوشتی

چیزی نیست صدای پای مادره

گوش کن مثل صدای پای عشق می مونه

اما نه صدای مادر مثل پتک توی سرم کوبیده میشه

مادر تو که باز نشستی داری با صندلی خالی حرف می زنی که

گفتن فقط باید  چشم ها تو باز کنی تا هر چی موسیقی جادویی  هست هجوم بیاره تو قلبت

دریچه رو که باز کردم چیزی جز سیاهی و دود و هیاهو تو نیومد انگاری یادشون رفته بود بگن اگه بال نداری که بری اون بالا بالا ها هوس پرواز به سرت نزنه